اين قطعه شعر شكسته را كه مينوشتم ياد اين رباعي از سرودههاي عارف قزويني افتادم كه همشهري دو "درويش" نام بود كه هر دو از هنرمندان بنام طالقان بودند؛ يكي درويش عبدالمجيد كه بزرگترين استاد خط شكسته در تاريخ هنر خوشنويسي ايران است، و دومي استاد غلامحسين درويش خان نوازندهي يگانهي تار كه همروزگار عارف بوده است. آن رباعي اين است:
درويش زمان ما و درويش نخست
هر يك به طريقي ره معنا ميجست
آن: خط درست را شكسته بنوشت
وين: موسيقي شكسته را كرد درست
اين هم متن شعري است كه آن را در اين پست ميبينيد:
تو چنان زي كه چون روي برهي
نه چنان زي كه چون روي برهند
خوب بود
پاسخ دادنحذف